เป็นไงหละสีบลอคอันหวานแหวว สื่อถึงอะไรดีๆที่เกี่ยวกับ

ความรัก ต่างๆนาๆที่สรรหากันมาพรรณนาๆให้กับคนที่คุณรัก

ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณจะเข้าสู่โลกแห่ง ความน้ำเน่า ที่มีแต่คำพูดชวนอึ้ง

และทำใจยอมรับได้ในบางครั้งหรือที่เรียกกันติดปากไวโจ๋ อย่างเราๆว่า

" ความเสี่ยว "

ควาเสี่ยวของเค้กในที่นี้จะพูดถึงคำพูดต่างๆของเราที่ออกมาจากความคิด

อันแสนจะเน่าแสนเน่า กลั่นออกมาเป็นคำพูดเพื่อให้คนที่คนรัก หรืเพื่อนๆของคุณ

แบ่งออกเป็น 2โหมดคือ

1. โหมดของคนฟัง เมื่อใครคนนึงได้ฟังคำพูดซึ่งหลุดออกมาจากปากของคนอีกคนนึงซึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเพศเดียวกันหรือเพศตรงข้าม (ต้องเป็นคำพูดแสนน้ำเน่าเท่านั้นนะ) คนฟังจะมีความรู้สึกหลายแบบคือ

1.1 ถ้าคนฟังและคนพูดเป็นเพศเดียวกัน

- โอ้ยเสี่ยวไม่บันยะบันยัง เลยน่ะแก

- เฮ้ย จะอ๊วกแล้วเลิกพูดเฮอะขอร้อง

- สักวันฉันจะต้งติดความเสี่ยวไปจากแกแหงๆ

- เฮ้ยเจ๋งว่ะเอาเป็นเล่นกะเพื่อน หรือแฟนบ้างดีกว่า

- ชอบอ่ะ คิดนานไหมว่ะมุขนี้

- ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างแกจะคิดคำหวานซึ้งปานจะกลืนกินแบบนี้ออกมาได้

1.2 ถ้าคนฟังและคนพูดเป็นคนละเพศ

- เขาต้องชอบฉันแน่ๆเลยอ่ะ

- ฉันว่า เขาโรแมนติกจัง

- ละลายแล้วค่ะท่านผู้ชม

- (คนพูดรู้สึก) เจ๋งไปเลยพวก ที่นี้เธอคนนั้นต้องหันมาชอบฉันชัวร์

- โหแม่งเสี่ยว มันพูดคำแบบนี้ออกมาได้ไง

นี่ก็เป็นเพียงตัวอย่างความรู้สึกต่างๆนาๆเล็กๆน้อยๆที่เค้กคิดมาเองและได้ยินจากปากของเพื่อนๆหรือคนอื่นๆพูดมาอีกทีค่ะ (อย่าคิดมากน้าก็เขียนขึ้นมาหนุกๆธรรมดาค่ะ)

แค่อยากรู้ว่าหลายคนมีความคิดยังไง เวลาที่คนอื่นมาพูดคำหวานๆกับเราและความรู้สึกใน

ฐานะคนพูดด้วยนะค่ะ

แก้ไขเมื่อ 14/3/2548 10:15:54

ความเป็นมา

ก็วันนี้จะขอเล่าถึงประวัติความเป็นมาซักเล็กน้อยของฉายา เกี่ยวกับความเสี่ยว

ที่ได้รับแต่งตั้งมานะค่ะ มันเป็นฉายาที่เค้กได้รับมาด้วยความสามารถพิเศษเฉพาะตัวค่ะ

เลยอยากจะขอเล่าประวัติความเป็นมาของฉายานี้สักนิดนะค่ะ

ความเป็นมาฉายา " เสี่ยวๆ "

ประวัติก็ไม่สั้นไม่ยาวนะค่ะ แค่3หน้ากระดาษเท่านั้น(เว่อร์ๆ)

เรื่องมีอยู่ว่าตอนนั้นเป็นวันเกิดนุชค่ะ ซึ่งเราก็นัดกันไปเลี้ยงที่สยามกัน

ตอนนั้นคนยังมากันไม่ครบเลยนั่งรอกันหน้าโอโซนซึ่งเป็นที่นัดพบยอดนิยมค่ะ

ตอนนั้นเค้ก นุช และพี่แนนก็นั่งกันอยู่หน้าโอโซน ซักพักพี่ทิงก็เดินมาค่ะ เค้กด้วยความเบื่อเล้กๆ ไม่มีอะไร

ทำเลยใช้ความสามารถพิเศษที่ได้มานี้ คือการเล่นมุขเสี่ยวนั้นเอง เค้กเลยหันหน้าไปหาพี่แนน ซึ่งเป็นคู่ขา

ในการเล่นมุข เพราะเจ้แกสามารถรับมุขได้ทุกสถาณการณ์ค่ะ เล่นไปซํก3-4มุขทำให้คนรอบข้างเริ่มมองว่า

อีนี่เสี่ยวจริงๆเลย ตอนนั้นแหละค่ะพี่ทิงเดินมาหาเค้กแล้วบอกว่า

พี่ทิง: เค้กพี่คิดว่า เธอควรจะมีฉายาว่า " เสี่ยวฟรังซัว " นะ

เค้ก: อ๊ะ........... จริงเหรอค่ะพี่ขอบคุณค่ะที่ตั้งฉายาให้(ด้วยความดีใจที่ได้ฉายาใหม่ ซ่งจริงๆแล้วมีอยุ่เป็นกระตักไอ้ฉายาเนี่ย )

พี่ทิง: เอ่อน้องชอบเหรอ

เค้ก : ชอบจิเท่ห์ดีออก

พี่ทิง: งั้นเอางี้พี่เป็นเสี่ยวจอร์จละกันนะเป็นหัวหน้าแก๊งค์

พี่แนน: งั้นฉันเป็นเสี่ยวซาร่านะ

เท่านั้นแหละค่ะ สมาคมเสี่ยวสะท้านฟ้าก็ได้บังเกิด ขึ้น ณ หน้าร้านโอโซน

ตบท้ายด้วยมุขเสี่ยว ตามเคยค่ะ(มุขนี้คิดเองอีกแหละ) ขอตั้งชื่อว่ามุข 5วิค่ะ

ตอนนั้นเป็นตอนที่เย็นค่ะซึ่งเพื่อนเค้กต้องรีบกลับบ้านเนื่องจากขึ้นรถโรงเรียนค่ะ

เค้ก : (ตะโกนจากห้องเรียน ซึ่งเพื่อนเดินไปเกือบถึงบันไดแล้ว)นี่ชิด

ชิด(เพื่อนเค้กเอง): อะไรเหรอเคก้(ตะโกนกลับมา)

เค้ก : ลืมอะไรรึเปล่า

ชิด : ลืมอะไรอ่ะ (เริ่มสำรวจตัวเองว่าลืมอะไร)

เค้ก: มาดูดิว่าลืมอะไร

ชิด: (เพื่อนรักผู้หน้าสงสารโดนอีกเค้กหลอก มันตั้งต้นเดินกลับมาจากที่ห่างไกล) อะไรฟ่ะ

ตอนนั้นมันเดินมาถึงที่เค้กยืนอยู่แล้วค่ะ

เค้ก : เอ่อ ..........แกลืม ลืม ลืมเราไงหละ

ชิด : อึ้งสิค่ะงานนี้ O0O

เพื่อนเค้กมันอึ้งแบบทำอะไรไม่ถูกไปเลยค่ะ(มันคงคิดว่ากูรีบอยู่นะเนี่ย)แล้วใครๆก็ถามว่าคิดนานไหมมุขนี้ เค้กเลยบอกว่าก็กคิดเมื่อกี้

แหละตอนที่มันเดินไปแล้ว คืดไม่มีอะไรทำ มันฉุกคิดขึ้นมาเองค่ะ ถึงขนานนามว่า มุข5วิไงหละค่ะ

หลังจากนั้นเพื่อนเค้กมันไม่หลงกลอีกเลยเวลาเค้กเรียกมัน

แก้ไขเมื่อ 16/3/2548 15:42:05

มาถึงตอนที่3แล้วน้า วันนี้เค้กมีเรื่องดีๆน่ารักๆ มาเล่าต่อให้ทุกคนฟังกันค่ะ

แน่นอนไม่พ้นจากเรื่องความรักค่ะ แต่เรื่องที่จะเล่านี้เป็นความรักใสๆ น่ารักๆ คิขุๆค่ะ

" รักในวัยเด็ก "

จะขอเกริ่นก่อนนะค่ะ คือเรื่องนี้เป็นเรื่องของ น้องๆเค้กเองค่ะ

เป็นเด็กชายและเด็กหญิงค่ะ ซึ่ง2คนนี้เขาเป็นพี่น้องกันค่ะ แต่คนละพ่อคนละแม้คือเป็นญาติกันนั่นเองแหละ

ตอนนี้เพิ่งอายุกันประมาณ3-5 ขวบกันเท่านั้นเองแหละค่ะ น้องชายเนี่ยทุกวันนี้คือต้องเล่นกับเด็กผู้หญิงค่ะ

เนื่องจากว่า ญาติพี่น้องที่บ้านส่วนใญ่เป็นผู้หญิงค่ะ แต่เด็ก2คนนี้เขาจะชอบเล่นด้วยกันเป็นพิเศษเพราะว่า

อายุพอๆกัน และยิ่งช่วงนี้ค่ะน้องชายจะชอบเดินมาหาเค้กพร้อมกระดาษ A4 ดินสอ ยางลบและบอกว่า

น้องชาย-พี่เค้กๆ วาดรูปให้หนูหน่อยสิ เอาเป็นรูปผู้หญิงกับผู้ชาย ตัวโตๆ คู่กันนะ

เค้ก- โอเคเดี๋ยววาดให้

พอเค้กวาดให้เสร็จแล้วน้องก็บอกว่า

น้องชาย- พี่เค้กวาดรูปหัวใจตรงกลาง2คนนี้ด้วยสิ

เค้ก- โอเค(จัดให้)

น้องชาย-แล้วก็เขียนชื่อข้างใต้2คนนี้ด้วยนะ

เค้ก-เอาชื่อใครหละ

น้องชาย-ก็เอาชื่อหนู กับ แปม(ชื่อน้องสาวเองแหละค่ะ)ไง

เค้ก- ก็ได้ๆ แล้วทำไมต้องเขียนชื่อหนูกับน้องเอาไว้หละ

น้องชาย-ก็หนู หนู กับแปมเป็นแฟนกันไงหละ

เค้ก-? O0O

ตอนนั้นอึ้งสะนิดค่ะแล้วก็มีพ่อแม่น้องอยุ่ด้วย(คืออาเจ็กค่ะ) เค้กก็รู้สึกว่าความรักแบบเนี่ยมันก็น่ารักดีนะ

เพียงแต่ว่าเด็กยังไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับคำว่ารักแต่ไม่เป็นไรหรอก ยังดีกว่าเขาเกียจกัน รักกันไว้นะดีแล้ว

ในอนาคตพวกเขาคงรุ้เองแหละว่าความรักคืออะไร และมีค่าแค่ไหน หลายๆคนก็คงมี

ความรักที่จะมอบให้

กับคุณพ่อคุณแม่ คนที่รัก เพื่อน และอาจจะมีแฟนกันแล้วในบางคนนะค่ะ

เพราะฉะนั้นจงถนอมความรักที่เรามีให้กับคนอื่นไว้ดีๆหละ อย่าพยายามทำลายมันมีอะไรก็

ออมชอมกันเอาไว้แล้วคำว่ารักนั้นก็จะมีค่าต่อจิตใจของเราและเป็นน้ำหล่อเลี้ยงจิตใจของเราได้

อย่างดีเพียงแต่เราคอยดูและและหมั่นเติมความรักที่บริสุทธิ์ที่กลั่นออกมาจากใจให้แกกันก็พอค่ะ

: ในที่สุดก็ดำเนินมาถึงตอนที่3นะค่ะ ใครที่ยังไม่ได้อ่านประวัติฉายาเสี่ยวๆของเค้กนะค่ะ ติดตามได้ที่กระทุด้านล่างนะค่ะ แล้วก็ใครที่ยังไม่ได้อ่านเกริ่นนำในตอนแรกก็ติดตามได้เช่นเดียวกันในกระทู้ ข้างล่าง ของข้างล่างเช่นกันค่ะ:

ตบท้ายด้วยมุขเสี่ยวๆค่ะ

เพื่อน: นี่เค้กผมเรายาวรึยังอ่ะ

เค้ก: อืมก็นิดหน่อยนะ

เพื่อน : แล้วยาวพอที่จะมัดใจเธอได้รึเปล่าอ่ะ

edit @ 2005/04/06 15:11:14